Update rynkowy: Wojna napędza inflację, banki centralne wstrzymują oddech, Chiny zaskakują wzrostem (20.04-24.04)
TL;DR
- Chiny trzymają stopy: Ludowy Bank Chin po raz 11. z rzędu utrzymał stopy procentowe LPR na rekordowo niskim poziomie, mimo solidnego wzrostu PKB w I kwartale. Pekin gra na stabilizację w cieniu globalnej niepewności.
- Inflacja wraca do gry: Niemieckie ceny producentów spadły najmniej od roku, a inflacja w Kanadzie zaskoczyła wzrostem do 2,4% – główny winowajca? Rosnące ceny energii przez konflikt na Bliskim Wschodzie.
- EBC w trybie „czekaj i patrz”: Europejski Bank Centralny wstrzymał się z decyzją o stopach, ale prezes Lagarde przyznała, że ryzyka inflacyjne rosną, a wzrostu maleją. Euro na to nie zareagowało optymistycznie.
- Rynek pracy w UK z haczykiem: Bezrobocie w Wielkiej Brytanii spadło do 4,9%, co brzmi super, ale równocześnie wzrosła bierność zawodowa. Czy to efekt ucieczki z rynku pracy, czy faktyczna poprawa?
- Amerykanie dalej kupują: Sprzedaż detaliczna w USA wzrosła o 0,5% m/m, a napędzały ją głównie… stacje benzynowe. Inflacja to wciąż gorący temat za oceanem.
No to co, kawka w dłoń i ruszamy! Miniony tydzień to festiwal nerwów, niepewności i… energii. I to bynajmniej nie tej pozytywnej, rynkowej. Wojna na Bliskim Wschodzie, jak widmo, prześladowała globalne rynki, pchając w górę ceny surowców, a tym samym odświeżając obawy o inflację. Banki centralne, które jeszcze niedawno myślały o obniżkach, teraz muszą na nowo kalibrować swoje plany. Spójrzmy, co działo się w szczegółach.
Chiny utrzymują stopy procentowe LPR na rekordowo niskim poziomie
Co się wydarzyło
Ludowy Bank Chin (PBoC) to prawdziwy weteran w utrzymywaniu stałego kursu – po raz jedenasty z rzędu, w kwietniu 2026 roku, bank centralny Chin utrzymał kluczowe stopy procentowe Loan Prime Rate (LPR) na rekordowo niskich poziomach. Roczna stopa LPR, która jest punktem odniesienia dla większości kredytów korporacyjnych i gospodarstw domowych, pozostała na poziomie 3,0%. Z kolei 5-letnia stopa LPR, będąca referencją dla kredytów hipotecznych, utrzymała się na poziomie 3,5%. Obie stopy są na najniższych poziomach od maja 2025 roku.
Reakcja polityczna
PBoC tłumaczy swoją ostrożność obawami przed reperkusjami wojny na Bliskim Wschodzie. Wiesz, ten konflikt ma globalny zasięg, a Chiny nie chcą, żeby im się to odbiło czkawką. Co ciekawe, decyzja zapadła mimo, że presja deflacyjna w kraju łagodnieje, a gospodarka chińska w I kwartale 2026 roku pokazała zęby, rosnąc o solidne 5%. To przyspieszenie z 4,5% w poprzednim kwartale i jednocześnie górna granica nowego, obniżonego celu wzrostu Pekinu na cały rok, który wynosi 4,5%-5%. PBoC zapowiedział, że będzie utrzymywać politykę „wspierającą” i „umiarkowanie luźną”, dbając jednocześnie o stabilność juana. Czyli taki spacer po linie, ale z asekuracją.
Reakcja rynków
Na samo utrzymanie stóp LPR, które było zgodne z oczekiwaniami, nie było jakichś gwałtownych ruchów. W szerszym kontekście, chińskie giełdy odnotowały dwudniowy spadek („China Stocks on Two-Day Slide”), a rentowność 10-letnich chińskich obligacji spadła do dwutygodniowego minimum („China 10Y Yield Falls to 2-Week Low”). Yuan offshore również osłabiał się, co mogło być związane z ogólną awersją do ryzyka i oczekiwaniami na rozmowy Trump-Xi („Offshore Yuan Retreats as Trump-Xi Talks Eyed”).
Źródło: People’s Bank of China / Opracowanie własne

Komentarz
Decyzja PBoC to klasyczny przykład „czekaj i patrz”. Z jednej strony, gospodarka chińska pokazuje odporność, co zdejmuje presję na natychmiastowe cięcia. Z drugiej, globalna niepewność związana z Bliskim Wschodem, widmo wojny handlowej (Trump-Xi), czy problemy na rynku nieruchomości wciąż wiszą w powietrzu. Utrzymanie stóp na niskich poziomach ma przede wszystkim wspierać stabilność finansową i sektor nieruchomości, który wciąż potrzebuje tlenu.
Co dalej? Krótkoterminowo, PBoC pewnie dalej będzie monitorował sytuację. Jeśli globalne ryzyka eskalują, a inflacja w Chinach pozostanie niska, możemy zobaczyć dalsze stymulacje – ale raczej celowane, nie masowe cięcia stóp. Długoterminowo, to wszystko sprowadza się do balansu między utrzymaniem wzrostu a uniknięciem nadmiernego zadłużenia i niestabilności finansowej. Stabilny, ale wolniejszy wzrost to nowy chiński standard, o czym świadczy obniżony cel PKB. Wzrost o 5% w Q1 to świetny wynik, ale cel na cały rok na poziomie 4,5%-5% pokazuje, że władze spodziewają się, że później będzie… trudniej.
Niemieckie ceny producentów odnotowały najmniejszy spadek od roku
Co się wydarzyło
Mamy ciekawe wieści z Niemiec, serca europejskiej gospodarki. Ceny producentów (PPI) w Niemczech spadły w marcu 2026 roku o 0,2% rok do roku. To może brzmieć jak dobra wiadomość, ale jest tu haczyk: to najmniejszy spadek od marca poprzedniego roku, a w lutym spadek wynosił jeszcze 3,3%. Co więcej, w ujęciu miesięcznym ceny producentów wzrosły o 2,5%, bijąc prognozy (1,4%) i notując największy skok od sierpnia 2022 roku!
Główny powód? Energia. Ceny energii spadały wolniej (-3,2% vs -12,5% w lutym), a koszty produktów naftowych wyraźnie wzrosły – zgadnij dlaczego? No właśnie, konflikt na Bliskim Wschodzie. Bez energii, PPI wzrósł o 1,3%. Drożały też dobra inwestycyjne (1,9%) i trwałe dobra konsumpcyjne (1,9%), a także półprodukty (1,5%), głównie metale i drewno.
Reakcja polityczna
Na ten konkretny odczyt nie było znaczących wypowiedzi politycznych. Bankierzy centralni z EBC na pewno śledzą to uważnie, ale ich główna decyzja zapadła kilka dni później (o tym za chwilę).
Reakcja rynków
Brak bezpośrednich danych o reakcjach rynkowych na ten odczyt PPI. Jednak w szerszym kontekście, rentowności niemieckich Bundów wzrosły do 15-letniego maksimum, a rynki akcji (np. DAX) miały tendencję do spadków, co odzwierciedlało ogólne obawy inflacyjne („Bund Yields Hit 15-Year High as Inflation Fears Grow”, „DAX Closes Deeply in the Red”). Drożejąca energia i surowce to cios dla niemieckiego przemysłu.
Źródło: Federal Statistical Office / Opracowanie własne
Komentarz
To jest bardzo ważny sygnał ostrzegawczy. Ceny producentów to często prekursor tego, co zobaczymy w inflacji konsumenckiej (CPI). Jeśli producenci płacą więcej za energię i surowce, prędzej czy później przerzucą te koszty na konsumentów. Wzrost o 2,5% m/m to naprawdę sporo i pokazuje, jak mocno konflikt na Bliskim Wschodzie uderza w łańcuchy dostaw i koszty produkcji.
Co to oznacza dla EBC? No cóż, ich optymizm co do obniżek stóp może szybko prysnąć. Jeśli inflacja PPI zacznie się przekładać na CPI, EBC będzie musiał zachować jastrzębią postawę dłużej, niż by chciał. Krótkoterminowo, inwestorzy powinni przygotować się na dalszą zmienność na rynkach obligacji i akcji, zwłaszcza w sektorach mocno zależnych od energii. Długoterminowo, to jest test dla odporności niemieckiego przemysłu i całej strefy euro na szoki zewnętrzne.
Kanadyjska inflacja CPI wzrosła do 2,4% w marcu 2026
Co się wydarzyło
Za oceanem, a konkretnie w Kanadzie, inflacja też dała o sobie znać. Główna stopa inflacji CPI w Kraju Klonowego Liścia podskoczyła w marcu 2026 roku do 2,4% rok do roku, z 1,8% w lutym. To najwyższy poziom od roku, choć minimalnie poniżej prognoz (2,5%). Głównym winowajcą? Znowu energia! Inflacja konsumencka w sektorze energetycznym wzrosła do 3,9% z deflacji -9,3% w poprzednim miesiącu. To pociągnęło za sobą ceny transportu, które zwiększyły się o 3,7% (wobec -0,8% w lutym). Miesięczny wzrost CPI wyniósł 0,9%, a ceny benzyny wystrzeliły o 21,2%! Trochę pocieszenia przyniósł spadek inflacji żywności do 4% (z 5,4%).
Reakcja polityczna
Bank Kanady nie wydał bezpośredniego komentarza na ten konkretny odczyt, ale „perspektywy banku i dane poprzedziły wybuch wojny w Iranie, która wywołała wzrost globalnych cen energii”. To jasno pokazuje, że wpływ geopolityki na inflację jest spory i bank centralny będzie musiał to uwzględnić.
Reakcja rynków
Rynek nie zareagował entuzjastycznie. Indeks TSX (Toronto Stock Exchange) spadł na wieść o jastrzębich prognozach Fed (co ma wpływ globalny). Rentowności 10-letnich obligacji rządowych Kanady wzrosły, co jest naturalną reakcją na obawy inflacyjne. Dolar kanadyjski osłabiał się, co było również efektem danych z rynku pracy, które okazały się gorsze od oczekiwań („TSX Falls on Hawkish Fed Outlook”, „Canada 10-Year Government Bond Yield Rises on Inflation Concerns”, „Canadian Dollar Weakens on Underwhelming Labor Data”).
Źródło: Statistics Canada / Opracowanie własne
Komentarz
No i masz! Kolejny dowód na to, że globalne wydarzenia mają bezpośredni wpływ na nasze portfele. Kanadyjska inflacja, napędzana głównie przez drożejącą benzynę, to klasyczny przykład „inflacji importowanej” z powodu szoku podażowego. Bank Kanady, który jeszcze niedawno mógł myśleć o cięciach stóp, teraz ma twardy orzech do zgryzienia. Cel inflacyjny to 2%, a tu nagle skok do 2,4%, i to z tendencją wzrostową.
Krótkoterminowo, to raczej oznacza, że Bank Kanady będzie musiał odłożyć plany obniżek na później. Długoterminowo, jeśli konflikt na Bliskim Wschodzie nie ustanie, a ceny ropy pozostaną wysokie, możemy spodziewać się dalszej presji inflacyjnej, co może zmusić bank centralny do bardziej zdecydowanych działań, żeby utrzymać inflację w ryzach. Dla dolara kanadyjskiego to nie jest dobra wiadomość – osłabienie waluty dodatkowo podbija koszty importu, tworząc błędne koło.
EBC utrzymuje stopy procentowe na niezmienionym poziomie w kwietniu 2026
Co się wydarzyło
Przenosimy się do Europy. Europejski Bank Centralny (EBC) na swoim kwietniowym posiedzeniu podjął decyzję o utrzymaniu stóp procentowych na niezmienionym poziomie. Główna stopa referencyjna pozostała na poziomie 2,15%, a stopa depozytowa na 2,0%. To była jednogłośna decyzja, ale, co ciekawe, bankierzy centralni EBC dyskutowali różne opcje, włącznie z możliwą podwyżką. To pokazuje, jak bardzo zmienia się narracja w obliczu nowej rzeczywistości.
Reakcja polityczna
Prezes EBC, Christine Lagarde, na konferencji prasowej po posiedzeniu, użyła bardzo wymownych słów. Stwierdziła, że EBC „z pewnością oddala się” od swojego scenariusza bazowego. Podkreśliła, że ryzyka wzrostowe dla inflacji i ryzyka spadkowe dla wzrostu gospodarczego zintensyfikowały się, oczywiście w kontekście wojny w Iranie. Długoterminowe oczekiwania inflacyjne pozostają zakotwiczone, co jest pocieszające, ale krótkoterminowe wyraźnie wzrosły. Czyli, mówiąc wprost, sytuacja jest bardziej skomplikowana niż się wydawało jeszcze niedawno.
Reakcja rynków
Euro zareagowało na te wieści lekkim osłabieniem, spadając do najniższego poziomu od ponad miesiąca („Euro Falls to Over One-Month Low”). Europejskie giełdy również zamykały tydzień na minusie („European Stocks Lower on Friday”). Brak konkretnych danych liczbowych, ale kierunek jest jasny – rynki odebrały to jako sygnał zwiększonej niepewności i oddalenia perspektyw na szybkie obniżki stóp, a może nawet jako ryzyko stagflacji.
Źródło: European Central Bank / Opracowanie własne
Komentarz
Decyzja EBC, choć oczekiwana, w połączeniu z komentarzami Lagarde, ma gołębi wydźwięk – ale taki z domieszką zaniepokojenia. Zamiast otwarcie mówić o rychłych cięciach, nagle pojawiają się debaty o podwyżkach. To klasyczny przykład, jak wojna na Bliskim Wschodzie zmienia zasady gry dla banków centralnych, które muszą mierzyć się z nową falą presji inflacyjnych, jednocześnie martwiąc się o spowalniający wzrost gospodarczy. Brzmi to jak ryzyko stagflacji, prawda?
Krótkoterminowo, to oznacza, że euro może pozostać pod presją, a europejskie rynki akcji będą bardziej wrażliwe na negatywne wieści, zwłaszcza te dotyczące energii. Perspektywy obniżek stóp są teraz bardziej mgliste. Długoterminowo, EBC będzie musiał znaleźć sposób na okiełznanie inflacji, nie dusząc jednocześnie kruchego wzrostu gospodarczego. To będzie prawdziwy test dla ich strategii.
Stopa bezrobocia w Wielkiej Brytanii spadła do 4,9%
Co się wydarzyło
Dobre wieści z brytyjskiego rynku pracy, choć z pewnym „ale”. Stopa bezrobocia w Wielkiej Brytanii spadła do 4,9% w okresie trzech miesięcy do lutego 2026 roku. To wynik, który zaskoczył analityków, bo spodziewano się utrzymania poziomu 5,2% z poprzedniego okresu. Liczba bezrobotnych zmniejszyła się o 60 tys. do 1,780 mln, głównie wśród tych, którzy byli bez pracy krócej niż sześć miesięcy.
Ale tu jest haczyk! Równocześnie wzrosła nieaktywność zawodowa. Aż 95 tys. więcej osób, w tym rosnąca liczba studentów, opuściło rynek pracy, co podniosło wskaźnik nieaktywności o 0,2 p.p. do 21,0%. Całkowite zatrudnienie wzrosło o 24 tys. do 34,328 mln (głównie na pełny etat), co podniosło stopę zatrudnienia o 0,1 p.p. do 75,0%.
Reakcja polityczna
Bez znaczących wypowiedzi politycznych na ten konkretny odczyt.
Reakcja rynków
Na te dane rynki nie zareagowały jednoznacznie pozytywnie. Indeks FTSE 100 spadł o 2% w ciągu tygodnia („FTSE 100 Falls 2%”), a funt szterling osłabiał się, choć w tym przypadku winne były również spekulacje polityczne („Sterling Slumps on Burnham’s Potential Challenge to Starmer”). Rentowności brytyjskich obligacji (Giltów) odnotowały największy tygodniowy wzrost od dwóch miesięcy, co mogło być związane z ogólnymi obawami inflacyjnymi i oczekiwaniami, że Bank Anglii może nie spieszyć się z obniżkami stóp („UK Gilt Yields Set For Biggest Weekly Jump in Two Months”).
Źródło: Office for National Statistics / Opracowanie własne
Komentarz
Spadek stopy bezrobocia to zawsze miła niespodzianka, ale wzrost bierności zawodowej rzuca cień na ten obraz. Czy ludzie faktycznie znajdują pracę, czy po prostu rezygnują z jej szukania? Jeśli to drugie, to rynek pracy może być w rzeczywistości bardziej zacieśniony, niż sugeruje sam wskaźnik bezrobocia. Mniej osób szukających pracy oznacza mniejszą podaż siły roboczej, co z kolei może prowadzić do presji na wzrost płac, a to… zgadłeś, inflacja!
Dla Banku Anglii to kolejny sygnał, że sytuacja jest skomplikowana. Z jednej strony, spadek bezrobocia może sugerować siłę gospodarki. Z drugiej, rosnąca bierność i potencjalna presja płacowa mogą powstrzymywać ich przed zbyt szybkimi obniżkami stóp. Krótkoterminowo, funt może pozostać niestabilny, reagując zarówno na dane ekonomiczne, jak i na rozwój sytuacji politycznej. Długoterminowo, jeśli Wielka Brytania nie poradzi sobie z problemem rosnącej bierności zawodowej, może to stać się strukturalnym hamulcem dla wzrostu gospodarczego.
Sprzedaż detaliczna w USA wzrosła o 0,5% miesiąc do miesiąca w kwietniu 2026
Co się wydarzyło
Przenieśmy się za Wielką Kałużę, do Stanów Zjednoczonych, gdzie konsumenci nadal pokazują swoją siłę nabywczą. Sprzedaż detaliczna w USA wzrosła w kwietniu 2026 roku o 0,5% miesiąc do miesiąca, co było zgodne z prognozami analityków. Wzrost ten nastąpił po zrewidowanym w dół, ale wciąż solidnym, wzroście o 1,6% w marcu.
Gdzie Amerykanie zostawili najwięcej pieniędzy? No właśnie, na stacjach benzynowych! To tam odnotowano największy wzrost sprzedaży (+2,8%), co oczywiście jest bezpośrednim efektem drożejących paliw, napędzanych przez wojnę z Iranem. Bez stacji benzynowych sprzedaż wzrosła o skromniejsze 0,3%. Sprzedaż kontrolna, czyli ta używana do obliczania PKB, również wzrosła o 0,5%.
Reakcja polityczna
Bez znaczących wypowiedzi politycznych. Fed oczywiście obserwuje dane o konsumpcji, ale nie komentuje każdego pojedynczego odczytu.
Reakcja rynków
Brak konkretnych danych o reakcjach rynkowych na ten odczyt. Ogólnie jednak, rynki terminowe w USA rosły („US Futures Rise Further”), rentowności 10-letnich obligacji skarbowych USA utrzymywały się blisko 11-miesięcznych maksimów („US 10Y Yield Hovers Near 11-Month High”), a dolar utrzymywał swoją siłę, wspierany przez oczekiwania na podwyżki stóp Fed („Dollar Holds Firm on Fed Rate Hike Bets”). Silna konsumpcja, nawet jeśli częściowo napędzana inflacją, zazwyczaj wspiera narrację o silnej gospodarce i tym samym – jastrzębiej polityce banków centralnych.
Źródło: U.S. Census Bureau / Opracowanie własne
Komentarz
Co tu dużo mówić, Amerykanie dalej kupują. Ale sposób, w jaki kupują, jest kluczowy. To, że tak duży wzrost sprzedaży detalicznej pochodzi ze stacji benzynowych, mówi nam jedno: inflacja! Ludzie wydają więcej, ale niekoniecznie kupują więcej dóbr i usług; po prostu płacą więcej za te same rzeczy (w tym przypadku za paliwo). To zjawisko, które Fed musi brać pod uwagę. Silna sprzedaż detaliczna, nawet jeśli jest „inflacyjna”, może utwierdzić Fed w przekonaniu, że gospodarka jest odporna, co daje im więcej miejsca na utrzymywanie wyższych stóp procentowych.
Krótkoterminowo, to oznacza, że oczekiwania na szybkie obniżki stóp w USA mogą się oddalać. Dolar amerykański może pozostać silny, a rentowności obligacji podwyższone. Długoterminowo, jeśli wydatki konsumenckie będą nadal napędzane głównie przez inflację, a nie realny wzrost, to może to prowadzić do spowolnienia gospodarczego. Fed stoi przed trudnym zadaniem: schłodzić inflację, nie niszcząc jednocześnie wzrostu.
PKB Chin wzrósł o 5% w pierwszym kwartale 2026
Co się wydarzyło
Wracamy do Chin, gdzie gospodarka w I kwartale 2026 roku zaskoczyła analityków pozytywnym wzrostem. Produkt Krajowy Brutto (PKB) Chin wzrósł o solidne 5% rok do roku. To wyraźne przyspieszenie w porównaniu z 4,5% odnotowanymi w poprzednim kwartale (Q4 2025). Ten wynik plasuje chińską gospodarkę na górnej granicy nowego, obniżonego celu wzrostu, który Pekin ustalił na cały rok 2026 w przedziale 4,5%-5%.
Reakcja polityczna
Jak już wspomnieliśmy przy stopach LPR, Pekin obniżył swój cel wzrostu na cały rok do 4,5%-5%, co jest najmniej ambitnym celem od lat 90. Mimo mocnego startu, władze są ostrożne. Ludowy Bank Chin (PBoC) obiecał kontynuować „wspierającą” i „umiarkowanie luźną” politykę monetarną, aby podtrzymać aktywność gospodarczą, jednocześnie dbając o stabilność walutową. To sygnał, że pomimo dobrych danych, wciąż widzą wyzwania.
Reakcja rynków
Ogólne nastroje na chińskim rynku akcji były negatywne w tym tygodniu a yuan osłabiał się. Można to interpretować jako reakcję na szerszy kontekst geopolityczny i wewnętrzne problemy strukturalne, które – mimo dobrego PKB – wciąż obciążają perspektywy.
Źródło: National Bureau of Statistics of China / Opracowanie własne

Komentarz
Pięć procent to pięć procent, i to jest świetny wynik na początek roku! To pokazuje odporność chińskiej gospodarki, która potrafi zaskoczyć. Ale to „obniżony” cel na cały rok jest tu kluczowy. Władze w Pekinie zdają sobie sprawę, że to nie będzie łatwy rok. Problemy na rynku nieruchomości, słabe zaufanie konsumentów i firm, a do tego globalna niepewność (Bliski Wschód, potencjalne wojny handlowe) – to wszystko sprawia, że ostrożność jest na miejscu.
Krótkoterminowo, silny wzrost PKB Chin może dać pewne wsparcie globalnym rynkom surowców, bo Chiny to przecież wielki konsument. Jednak dla chińskich akcji i juana, szerszy obraz geopolityczny i strukturalne wyzwania będą wciąż dominować. Długoterminowo, Chiny stawiają na stabilny, choć umiarkowany wzrost, koncentrując się na jakości, a nie tylko na ilości. To może oznaczać mniej spektakularne, ale bardziej zrównoważone perspektywy.
Czego pilnować w nadchodzącym okresie
Kolejne tygodnie zapowiadają się równie, a może nawet bardziej intensywnie. Oto kilka punktów, na które warto zwrócić szczególną uwagę:
- Geopolityka na Bliskim Wschodzie: To wciąż czynnik numer jeden. Każda eskalacja lub deeskalacja będzie miała natychmiastowy wpływ na ceny ropy, a co za tym idzie, na globalne oczekiwania inflacyjne i decyzje banków centralnych.
- Decyzje Fed: Bacznie obserwuj komunikaty Rezerwy Federalnej. Po ostatnich danych inflacyjnych i silnej sprzedaży detalicznej, retoryka może stać się bardziej jastrzębia. Jakie będą ich prognozy dotyczące stóp?
- Inflacja w strefie euro i USA: Czekamy na kolejne odczyty CPI. Czy wzrost cen producentów w Niemczech przełoży się na inflację konsumencką? Czy w USA zobaczymy dalszą presję cenową? To klucz do zrozumienia przyszłych ruchów EBC i Fed.
- Dane z chińskiej gospodarki: Po niezłym PKB w Q1, ważne będą dalsze wskaźniki, takie jak sprzedaż detaliczna, produkcja przemysłowa i nastroje biznesowe. Czy gospodarka utrzyma tempo?
- Wyniki spółek: Sezon wyników kwartalnych trwa w najlepsze. Zwróć uwagę na to, jak firmy radzą sobie z wyższymi kosztami energii i zaburzeniami w łańcuchach dostaw. To da nam wgląd w realną kondycję gospodarki.
- Rynek pracy w USA i Wielkiej Brytanii: Czy dane z rynku pracy potwierdzą trend zacieśnienia (USA) lub wyjaśnią zagadkę rosnącej bierności (UK)? Silny rynek pracy to argument za utrzymaniem wyższych stóp.
No to trzymaj się mocno, bo emocje na rynkach pewnie jeszcze długo nie opadną!
