Update rynkowy 04-05-08-05: EBC zaskakuje jastrzębim tonem, rynek pracy w USA daje mieszane sygnały, a dolar czuje się mocno

Update rynkowy: EBC zaskakuje jastrzębim tonem, rynek pracy w USA daje mieszane sygnały, a dolar czuje się mocno (04.05-08.05) TL;DR W cieniu jastrzębich szeptów i chłodzenia rynku pracy No i mamy kolejny tydzień za nami, a na rynkach działo się sporo, choć może nie tak spektakularnie, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Motywem przewodnim, wiesz co, było to takie „niby nic, ale jednak coś”. Europejski Bank Centralny utrzymał stopy, ale ton komunikatu był zaskakująco jastrzębi. Z kolei za Oceanem dane z rynku pracy pokazały, że gospodarka USA zaczyna zwalniać, ale wciąż jest solidna, co oczywiście miesza w głowach inwestorom i bankierom centralnym. Dolar w tym wszystkim czuł się mocno, a my spróbujemy to wszystko ogarnąć. EBC utrzymuje stopy procentowe bez zmian w kwietniu – jastrzębi ton w obliczu niepewności Co się wydarzyło Europejski Bank Centralny na swoim kwietniowym posiedzeniu zdecydował, że stopy procentowe zostaną na niezmienionym poziomie. Główna stopa refinansowania pozostała na 2,15%, a stopa depozytowa na 2,0%. Niby nic nowego, ale pod powierzchnią działo się więcej. Oficjele EBC przyjęli ostrożne stanowisko, bacznie obserwując, jak wojna w Iranie wpływa na inflację i wzrost gospodarczy. Co ciekawe, prezes Christine Lagarde podczas konferencji prasowej wspomniała, że decyzja o utrzymaniu stóp była jednogłośna, ale… debatowano nad różnymi opcjami, w tym nawet nad możliwą podwyżką! Dodała, że EBC „z pewnością oddala się” od swojego bazowego scenariusza. To jest kluczowe. Reakcja polityczna Słowa Christine Lagarde były wyraźnie bardziej jastrzębie, niż wielu się spodziewało. Podkreślono, że ryzyka dla inflacji wzrosły, a dla wzrostu gospodarczego spadły, co jest niezbyt optymistyczną kombinacją. Długoterminowe oczekiwania inflacyjne pozostają zakotwiczone, ale te krótkoterminowe znacząco wzrosły. To wszystko wskazuje na to, że EBC jest w trybie „wait-and-see”, ale z wyraźnym nastawieniem na walkę z inflacją, nawet kosztem wzrostu. Dyskusja o podwyżce to sygnał, że cięcia stóp są jeszcze daleko. Reakcja rynków W kontekście decyzji EBC i ogólnego sentymentu, euro spadło do najniższego poziomu od ponad miesiąca, a europejskie giełdy odnotowały spadki. To może wydawać się sprzeczne z jastrzębim tonem EBC (który zazwyczaj umacnia walutę), ale prawdopodobnie wynikało z kilku czynników. Po pierwsze, rynki mogły być rozczarowane brakiem konkretnych sygnałów co do przyszłych cięć, a po drugie, globalne umocnienie dolara i obawy związane z konfliktem na Bliskim Wschodzie mogły przeważyć. Inwestorzy mogli też być zaniepokojeni perspektywami wzrostu w strefie euro, biorąc pod uwagę, że „ryzyka dla wzrostu się nasiliły”. Stopy procentowe EBC: Główna stopa refinansowania (od 2024 r.) Źródło: Europejski Bank Centralny, Opracowanie własne Komentarz Decyzja EBC, choć nominalnie neutralna (brak zmian), w rzeczywistości była dość jastrzębia. Mamy do czynienia z bankiem centralnym, który jest na rozdrożu. Z jednej strony inflacja, szczególnie ta krótkoterminowa, wciąż daje o sobie znać, a ryzyka z Bliskiego Wschodu tylko to pogłębiają (wzrost cen energii, wiesz, o co chodzi). Z drugiej strony, wzrost gospodarczy w strefie euro nie powala, a „ryzyka w dół” się nasilają. To stawia EBC w trudnej sytuacji. Co to oznacza dla rynków? Krótkoterminowo, euro może mieć pod górkę, jeśli dolar będzie kontynuował swoją rajdę, a globalny sentyment pozostanie ostrożny. Brak jasnej ścieżki cięć stóp procentowych z EBC oznacza, że inwestorzy nie mają na czym budować „gołębich” nadziei, a to osłabia walutę w relacji do tych, gdzie cięcia są bardziej realne (czytaj: USA, ale o tym zaraz). Długoterminowo, jeśli EBC utrzyma taką postawę, możemy spodziewać się stabilizacji (a nawet lekkiego wzrostu) rentowności obligacji w strefie euro, co odbije się na kosztach finansowania dla firm i państw. Akcje mogą pozostać pod presją, bo droższy kredyt i niepewne perspektywy wzrostu to nie jest to, co lubią inwestorzy. Spodziewam się, że EBC będzie czekał na bardziej wyraźne sygnały z gospodarki i przede wszystkim na uspokojenie sytuacji geopolitycznej, zanim zacznie myśleć o obniżkach. Do czerwca czy lipca raczej nie ma co liczyć na ruchy. A Lagarde, mówiąc o dyskusji nad podwyżką, dała rynkom do zrozumienia, że nie ma mowy o szybkich cięciach. To jest ten „haczyk”. Deficyt handlowy USA wzrósł w marcu do 60,3 mld USD Co się wydarzyło Deficyt handlowy Stanów Zjednoczonych w marcu 2026 roku powiększył się do 60,3 mld USD, z 57,8 mld USD w poprzednim miesiącu. To, kolego, jest najwyższy deficyt w tym roku. Importy skoczyły o 2,3% (do 381 mld USD), głównie dzięki większym zakupom aut i części, dóbr konsumpcyjnych, dóbr kapitałowych i surowców przemysłowych. Eksporty też poszły w górę, o 2,0% (do 320,9 mld USD), głównie dzięki wyższym cenom energii (ropa, paliwa, gaz) po wybuchu wojny w marcu, a także eksportowi soi. Reakcja polityczna Bez znaczących bezpośrednich wypowiedzi politycznych czy bankierów centralnych na temat tego konkretnego raportu. Zazwyczaj takie dane są analizowane przez Fed w kontekście ogólnego obrazu gospodarki i presji inflacyjnych. Reakcja rynków W kontekście tych danych i szerszego sentymentu, dolar amerykański (indeks DXY) wzrósł do dwutygodniowego maksimum, a amerykańskie akcje utrzymywały się na rekordowych poziomach. Wzrost deficytu, choć teoretycznie może osłabiać walutę, w tym przypadku prawdopodobnie został zinterpretowany jako sygnał silnego popytu wewnętrznego w USA, co wspierało ogólny optymizm rynkowy, a przede wszystkim oczekiwania na dłuższe utrzymywanie wysokich stóp procentowych przez Fed. Bilans handlowy USA (Mld USD, marzec 2026) Źródło: Bureau of Economic Analysis (BEA) Komentarz Rosnący deficyt handlowy to takie dwustronne ostrze, wiesz? Z jednej strony, zwiększone importy dóbr konsumpcyjnych i kapitałowych świadczą o tym, że amerykańska gospodarka ma się dobrze, konsumenci wydają, firmy inwestują. To jest sygnał siły popytu wewnętrznego, co Fed na pewno zauważy. Z drugiej strony, taki deficyt może w dłuższej perspektywie ciążyć na walucie, bo więcej dolarów „wypływa” z kraju, niż „wpływa”. Krótkoterminowo, rynek zinterpretował to jako kolejny dowód na odporność gospodarki USA, co wspierało dolara i akcje. Jeśli gospodarka jest silna, Fed nie musi się spieszyć z obniżkami stóp, a to jest dobre dla siły waluty. Długoterminowo, jeśli deficyt będzie się pogłębiał, może to stać się czynnikiem osłabiającym USD, ale na razie inwestorzy skupiają się na bieżącej sile. Konflikt na Bliskim Wschodzie podbijający ceny energii i surowców też ma tu swoje pięć minut, bo choć zwiększa wartość eksportu USA (ropy), to jednocześnie podbija ogólne koszty i ryzyko inflacji. Rynek będzie patrzył, czy ten trend wzrostu importu utrzyma się, bo to będzie klucz

, , , , ,